Nauka w sredniowiezcnej Europie

Lata od ok. 400 do 1400 roku w Europie to epoka zwana średniowieczem. Przez większą część tych czasów Kościół chrześcijański był bardzo silny i dominował nad wszystkimi dziedzinami życia. Większość uczonych należała do duchowieństwa chrześcijańskiego, toteż musieli oni nauczać f| zgodnie z naukami Kościoła. Ci, którzy się sprzeciwiali, byli prześladowani. Ód końca XI wieku wiele starożytnych ksiąg greckich, rzymskich i arabskich dotarło do północnej Europy za pośrednictwem muzułmańskiej Hiszpanii. Biskupi obawiali się, iż zawarta w tych księgach wiedza podważy głoszone w Biblii poglądy na stworzenie świata. Przez wiele lat naukę oraz filozofię starożytną i świata arabskiego dostosowywano do nauk chrześcijańskich. Tomasz z Akwinu był zakonnikiem włoskim. Wykładał na uniwersytecie w Paryżu. W 1264 r. napisał księgę "Summa contra gentiles", w której dowodził, że chociaż Bóg stworzył wszystko, to jednak wiedza i prawda mogą mieć też inne źródła. Twierdził, że w kwestiach religijnych Kościół i Biblia są jedynymi autorytetami. Jednak, gdy chodzi o naukę, prace greckich i arabskich uczonych mogą pomóc objaśniać świat, stworzony przez Boga. Idea ta dała możliwość pogodzenia nauki Kościoła z nauką starożytną. Poglądy Tomasza z Akwinu uważane są za oficjalną filozofię Kościoła katolickiego. Od XII wieku zaczęły powstawać w całej Europie ośrodki naukowe, nazywane uniwersytetami. Najbardziej znanymi były uniwersytety w Bolonii, Oksfordzie, Cambridge i Paryżu. Wielu wykładowców i studentów było związanych z Kościołem, tak więc uniwersytety stały się ważne dla rozwoju nauk religijnych. Robert Grosseteste (ok. 1168-1253) urodził się w Sussex, w Anglii. Był jednym z największych autorytetów naukowych w pierwszej połowie XIII wieku. Studiował w Oksfordzie, a później od 1209 r. był wykładowcą na uniwersytecie paryskim. W 1214 r. wrócił do Oksfordu, gdzie pracował jako wykładowca i wychowawca studiujących zakonników.

# # #