Starozytna medycyna
Ludzie zawsze mieli do czynienia z chorobami i śmiercią, ale sposoby leczenia i wyjaśniania przyczyn tych zjawisk różniły się w zależności od miejsca i czasów. W wielu kulturach uważano, że chorobę powoduje dostanie się do ciała jakichś trujących substancji lub rzucenie czarów, albo było to przypisywane gniewowi bogów, którzy pragnęli wykraść duszę człowieka. Pierwsi lekarze byli po trosze medykami, a po trosze kapłanami. Wierzyli, że leki mogą złagodzić chorobę, ale jej główną przyczynę może usunąć tylko modlitwa do bogów i ofiara. Starożytni Egipcjanie byli świetnymi chirurgami. Znali wiele różnych lekarstw i technik chirurgicznych. Dzięki praktyce balsamowania (konserwowania) zwłok, mieli doskonałą wiedzę o anatomii człowieka. Wierzyli, że duch zmarłego, czyli Ka, gdyby zgniło ciało, również zginąłby. Aby zapewnić duchowi schronienie, starannie konserwowano ciało zmarłego. Zwłoki najpierw myto, a później usuwano z nich mózg i inne organy wewnętrzne (takie jak serce, wątroba, płuca) i myto je w winie. Przechowywano je potem w specjalnych naczyniach (kanapach) ja z konserwującymi ziołami. Następnie nacierano ciało perfumami, słodko pachnącymi żywicami i zaszywano. Pokrywano je natrytem (mieszanką soli sodu, która pochłaniała wilgoć) i suszono przez 35 dni. Na koniec zwłoki pokrywano żywicą, zawijano w płótno i składano w szczelnej trumnie. Najsławniejszym lekarzem Egiptu był Imhotep (żył ok. 2650 r. p.n.e.). Był on także architektem i wielkim kapłanem. Najbardziej znanym tekstem medycznymstarożytnych Indii jest Ayurweda, spisana około 700 roku p.n.e. Chorobę przedstawiano w niej jako brak równowagi między substancjami w organizmie. Lekarze stosowali leki, by wypędzić z ciała szkodliwe substancje i zastąpić je zdrowszymi dla organizmu. Ayurweda dowodzi też, że lekarze hinduscy dobrze znali się na diecie i układzie pokarmowym. Starożytni Hindusi celowali w chirurgii. Ayurweda opisuje wiele rodzajów narzędzi chirurgicznych. Hinduscy lekarze umieli przeprowadzać wiele operacji, zwłaszcza żołądka i pęcherza moczowego. Umieli też usuwać z oka zaćmę (zmętnienie soczewki oka) i znani byli z umiejętności odtwarzania zranionych części ciała. Do zszywania rozerwanych warg używali włosów.
# # #
